Οι 10 πιο αντιπαθητικές ομάδες στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου σύμφωνα με γκάλοπ αγγλικής ιστοσελίδας. Το αναχρονιστικό 3-5-2 του Ρεχάγκελ κατατάσσει την Εθνική Ελλάδος στην πέμπτη θέση της... μαύρης λίστας!

Μια δημοσκόπηση με θέμα «ονομάστε τις δέκα πιο μισητές ποδοσφαιρικές ομάδες όλων των εποχών» είναι βέβαιο ότι θα προκαλούσε ζαλάδες (και μπελάδες) στον υπεύθυνο συγκέντρωσης και καταγραφής των απόψεων και καταρτισμού της σχετικής λίστας. Γι΄ αυτό και στην αγγλική ιστοσελίδα «goal.com» επιχείρησαν να προσεγγίσουν την ιδέα βάσει γεγονότων και καταστάσεων που χαρακτήρισαν ποδοσφαιρικές περιόδους σε διάφορες γωνιές του πλανήτη. Το μικρό γκάλοπ που έγινε μεταξύ των συνεργατών τού εν λόγω ιστότοπου παρουσιάζεται από «Το Βήμα», με κάποιες επιπλέον πινελιές που ενισχύουν το σκεπτικό των άγγλων συντακτών.

Ας δούμε την «ετυμηγορία» τους ξεκινώντας την καταμέτρηση αντίστροφα:

10. Ρεάλ Μαδρίτης, η Βασίλισσα της παρανομίας (2006-2008)
Η αναφορά γίνεται για τη βραχύβια θητεία του κ. Ραμόν Καλντερόν στην προεδρία της ισπανικής ομάδας. Αναμφίβολα υπήρχαν περίοδοι όπου η Ρεάλ μισήθηκε πολύ περισσότερο προκαλώντας το δημόσιο αίσθημα- ειδικά τα χρόνια όπου η μπότα του δικτάτορα Φρανσίσκο Φράνκο επέβαλε την κυριαρχία της Βασίλισσας στο ισπανικό ποδόσφαιρο, καταπατώντας κυρίως τα όνειρα των Καταλανών της Βαρκελώνης-, αλλά αποδεικνύεται ότι και η σύγχρονη ιστορία δεν την απαλλάσσει από αμαρτίες. Χώρεσε στην κατηγορία με τις πιο μισητές (εντός και εκτός συνόρων) ομάδες διότι εκείνη τη διετία επιχείρησε να χτίσει τη νέα γενιά των «Galacticos» πλησιάζοντας με παράνομο τρόπο ποδοσφαιριστές που ανήκαν σε άλλες ομάδες, όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Κακά, ο Στίβεν Τζέραρντ, ο Νταβίντ Σίλβα και ο Σεσκ Φάμπρεγκας.

9. Βoring, boring, Αrsenal (1987-1995)
Πρόκειται για την πλησιέστερη έκδοση σεαυτό που οι Αγγλοι μισούν ίσως περισσότερο από καθετί άλλο στο ποδόσφαιρο: το ιταλικό Κατενάτσιο! Η Αρσεναλ του κ. Τζορτζ Γκρέιαμ ήταν ίσως η πρώτη αγγλική ομάδα που δομήθηκε με βάση την άμυνά της. Ο σκωτσέζος τεχνικός έχτισε γύρω από τους σκληροτράχηλους αμυντικούς Στιβ Μπόουλντ, Τόνι Ανταμς (οι δύο στόπερ), Λι Ντίξον (δεξί μπακ) και Νάιτζελ Γουίντερμπερν (αριστερό μπακ) μια ομάδα που μείωσε δραστικά τον μέσο όρο γκολ που δεχόταν και με τακτική αναμονής πίσω από την μπάλα και καταστροφής των επιθέσεων του αντιπάλου άρχισε να παίρνει αποτελέσματα! Το σύνθημα «Βoring,boring Αrsenal» δόνησε όλα τα αγγλικά γήπεδα, ο σκοπός όμως επετεύχθη: οι Κανονιέρηδες κατέκτησαν το πρωτάθλημα Αγγλίας το 1989 και το 1991 και το Κύπελλο UΕFΑ το 1994 στηριζόμενοι στη συμπαγή άμυνά τους και στην εκπληκτική ικανότητα των Αλαν Σμιθ (σε όλη την οκταετία) και Ιαν Ράιτ (από το 1991) να βγάζουν γκολ από... μισή φάση!

8. Σκουάντρα Ατζούρα, η «κόζα νόστρα» του ποδοσφαίρου (διαχρονική αντιπάθεια)
Για τους Ιταλούς η «γαλάζια ομάδα» αποτελεί τον εκπρόσωπο του ορθολογικού ποδοσφαίρου. «Είμαστε πραγματιστές, ρεαλιστές και θέλουμε πάντοτε να νικάμε. Εσείς αυτό το βρίσκετε λάθος» ήταν η απάντηση του κ. Μαρτσέλο Λίπι μετά τον θρίαμβο του 2006, όταν η Σκουάντρα Ατζούρα αναδείχθηκε (υπό τις οδηγίες του) για τέταρτη φορά παγκόσμια πρωταθλήτρια. «Είναι αυτοί που έβαλαν στο παιχνίδι το τράβηγμα της φανέλας, τον επηρεασμότου διαιτητή, την αθυροστομία, τα ύπουλα χτυπήματα» είχε πει κάποτε ο μακαρίτης Μπόμπι Ρόμπσον. Σε κάθε περίπτωση, ουδείς μπορεί να ακυρώσει την παραγωγή παικτών-θρύλων, όπως ο Μεάτσα, ο Ματσόλα, ο Ρίβα , ο Ριβέρα, ο Φακέτι, ο Μπαρέζι, οι Μαλντίνι (πατέρας και υιός), ο Ρ.Μπάτζο και τόσοι άλλοι.

7. Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, γιατί... δεν χάνει ποτέ! (1993 και εντεύθεν)
Είναι από τις περιπτώσεις που δεν βρίσκεις πραγματικούς λόγους για να τη μισείς, με εξαίρεση ίσως την εύνοια της διαιτησίας που θέριεψε την περασμένη δεκαετία, όταν ο σερ Αλεξ Φέργκιουσον είχε ήδη δημιουργήσει το «τέρας» των τίτλων. Οσοι αισθάνονται αντιπάθεια ή απέχθεια, προφανώς τους συμβαίνει επειδή βαρέθηκαν να τη βλέπουν να κυριαρχεί από το 1993 (όταν κατέκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα επί «Φέργκι») και εντεύθεν, διάστημα στο οποίο έχει κατακτήσει 28 τίτλους (33 συνολικά με τον Σκωτσέζο στον πάγκο της).

6. Γιουβέντους, η Γηραιά Κυρία της απάτης (μίσος «αιώνιο»)
Επρεπε να φτάσουμε στο 2006 και να ξεσκεπαστεί το σκάνδαλο με το κωδικό όνομα «Calciopolis» για να «τσαλακωθεί» η ως τότε εικόνα της ομάδας με τα περισσότερα Σκουντέτο στην Ιταλία. Βέβαια υπόνοιες και κατηγορίες υπήρξαν και για τον τρόπο που κατέκτησε τα πρωταθλήματα του 1981, του 1982 και του 1998, ωστόσο τότε (όπως τουλάχιστον ισχυρίζονται οι αμφισβητίες) οι έρευνες δεν προχώρησαν σε βάθος που θα αποκάλυπτε νοθεία, επειδή η Γιουβέντους ήταν το... κράτος! Σε κάθε περίπτωση είναι η ομάδα που παραδοσιακά είχε τους διαιτητές με το μέρος της, κάτι που από το 2006 και μετά έχει πάψει να ισχύει.

5. Εθνική Ελλάδος, το οδυνηρό σοκ στο ποδόσφαιρο (Εuro 2004)
Εξι χρόνια τώρα, το συνηθίσαμε... Οι «καμικάζι» του κ. Οτο Ρεχάγκελ, το αναχρονιστικό «3-5-2», η αποτυχημένη καρικατούρα της Εθνικής Ιταλίας, το αντιποδόσφαιρο, οι καταστροφείς του κυριαρχικού ποδοσφαίρου και τόσα άλλα υποτιμητικά σχόλια για ένα επίτευγμα που στο κάτω κάτω συνιστά έναν άθλο! Τότε ήταν πολλοί εκείνοι που υποκλίθηκαν στο κατόρθωμα μιας παρέας παικτών που ήταν παγκοσμίως άσημοι. Εξι χρόνια μετά, όμως, τα συναισθήματα έχουν αλλάξει για εκείνους που πρεσβεύουν ότι ναι μεν στο ποδόσφαιρο δεν κερδίζει πάντοτε ο καλύτερος, αλλά και δεν είναι δυνατόν το τρόπαιο να πηγαίνει στην... Ελλάδα.

4. Η «βρώμικη» Λιντς του Ντον Ρέβι (1966-1974)
Αν και κατά γενική ομολογία οι επτά εγχώριοι τίτλοι (μεταξύ των οποίων δύο πρωταθλήματα Αγγλίας) που κατέκτησαν τα Παγώνια το συγκεκριμένο διάστημα ήταν λίγοι σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητές τους, πολλοί είναι εκείνοι που χαίρονται επειδή εν τέλει δεν καρπώθηκαν αυτό που πραγματικά τους άξιζε. Η ομάδα του αείμνηστου Ντον Ρέβι θεωρείται αναίτια η πιο σκληρή στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου - εξ ου και το παράσημο «Dirty Leeds» (δηλαδή «βρώμικη Λιντς» ) που της απένειμε ο Τύπος της εποχής -, αν και διέθετε παίκτες παγκόσμιας κλάσης, όπως οι Σκωτσέζοι Μπίλι Μπρέμνερ και Πίτερ Λόριμερ, ο Ιρλανδός Τζόνι Τζάιλς και ο Αγγλος Τζάκι Τσάρλτον.

3. Εστουντιάντες, οι «Νεαροί Δολοφόνοι» (1967-1970)
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄60 η αργεντίνικη ομάδα ευτύχησε να αναδείξει μια ιδιαίτερα ταλαντούχα, αλλά και σκληροτράχηλη γενιά ποδοσφαιριστών. Κορυφαίοι ο μετέπειτα ομοσπονδιακός τεχνικός κ. Κάρλος Μπιλάρδο και ο αποκαλούμενος και «μάγισσα» Χουάν Ραμόν Βερόν, ο οποίος πέρασε από τον Παναθηναϊκό. Υπό τις οδηγίες του Οσβάλντο Ζουμπελντία - ο οποίος φέρεται ότι είναι ο πρώτος προπονητής που εφήρμοσε τακτικές για να καταστρέφεται η επιθετική ανάπτυξη του αντιπάλου, μεταξύ άλλων τα σκόπιμα φάουλ, το τείχος στα κόρνερ και το τεχνικό οφσάιντ - δημιουργήθηκε η κατά πολλούς πιο σκληρή ομάδα στην ιστορία του ποδοσφαίρου: «La Τercera que mata» («Οι Νεαροί Δολοφόνοι»).

2. Μπάγερν Μονάχου, ντου από... παντού (δεκαετία του 1970)
Ηταν η εποχή της τρέλας... Ο Ζεπ Μάγερ γρονθοκόπησε οπαδό του Ανόβερου έξω από το γήπεδο επειδή τον απείλησε λέγοντας «θα σε σκοτώσω, γουρούνι της Μπάγερν». Κάτι ανάλογο είχαν κάνει νωρίτερα οι Φραντς Μπεκενμπάουερ, Πολ Μπράιτνερ και Γκερντ Μίλερ. Η Μπάγερν είχε απορροφήσει την αφρόκρεμα του γερμανικού ποδοσφαίρου- πρωταθλητές Ευρώπης (1972) και παγκόσμιους πρωταθλητές (1974)- και είχε αρχίσει να γίνεται άκρως μισητή στους οπαδούς όλων των άλλων γερμανικών ομάδων, που έβλεπαν μια αυτοκρατορία να γεννιέται στη Βαυαρία και να υποστηρίζεται από το κράτος και το ποδοσφαιρικό σύστημα της εποχής. Ως σήμερα τα συναισθήματα δεν έχουν αλλάξει: παραμένει η πιο λαοφιλής ομάδα της Μπουντσελίγκα, αλλά συνάμα και η πιο αποκρουστική για τους μη οπαδούς της!

1. Εθνική Αργεντινής- Μουντιάλ 1990 ... Μόνος μου (ο Μαραντόνα) και όλοι σας

«Θεία δίκη» ήταν για πολλούς η ήττα της Αργεντινής τού Ντιέγκο Μαραντόνα (μπροστά, ενώ μαρκάρεται από τον Γκούιντο Μπούχβαλντ) από τη Γερμανία στον τελικό του Μουντιάλ 1990